شاخهٔ برگ درختان و لانهٔ مورچه برای جهت‌یابی

جهت‌یابی یکی از مهم‌ترین مهارت‌هایی است که انسان از گذشته‌های دور برای پیدا کردن مسیر، سفر، شکار، کشاورزی و زندگی در طبیعت به آن نیاز داشته است. پیش از اختراع قطب‌نما، نقشه‌های دقیق و دستگاه‌های موقعیت‌یاب ماهواره‌ای (GPS)، مردم برای تشخیص جهت‌های جغرافیایی از نشانه‌های طبیعی استفاده می‌کردند. خورشید، ستارگان، ماه، رودخانه‌ها، کوه‌ها، درختان، گیاهان، خزه‌ها و حتی جانوران از جمله عواملی بودند که به انسان کمک می‌کردند مسیر خود را پیدا کند. شناخت این نشانه‌ها باعث می‌شد افراد بتوانند بدون گم شدن، راه خود را در جنگل‌ها، کوهستان‌ها و بیابان‌ها بیابند. امروزه با وجود پیشرفت فناوری، آشنایی با روش‌های طبیعی جهت‌یابی همچنان اهمیت فراوانی دارد؛ زیرا ممکن است در شرایط اضطراری یا هنگام طبیعت‌گردی ابزارهای الکترونیکی در دسترس نباشند یا به دلیل تمام شدن باتری یا نبودن آنتن قابل استفاده نباشند.