دانلود فایل بررسی یک دگرگونی از مزرعهٔ رومی بریتانیایی تا مرکز تجاری وایکینگی در قلب پادشاهی گوئین د

این نوشتار، گزیده‌ای ۱۱۰ نکته‌ای از گزارش نهایی کاوش‌های ۱۹۹۴-۲۰۱۲ در لنبدیرگوچ، آنگلسی (ولز) است که گذار شگفت‌انگیز یک سکونتگاه را از مزرعه‌ای کوچک در دورهٔ رومی-بریتانیایی (سده‌های یکم تا چهارم میلادی) تا یک مرکز تجاری مهم وایکینگی در سدهٔ دهم میلادی مستند می‌کند. بحث با کشف تصادفی آثار توسط فلزیاب‌ها، استراتژی ۱۸ سالهٔ کاوش توسط موزهٔ ملی ولز، و نتایج بررسی‌های ژئوفیزیکی آغاز می‌شود. گاه‌شناسی دقیق با استفاده از سفال، سکه و رادیوکربن، توالیِ گذار از یک مزرعهٔ رومی (با اوج شکوفایی در سدهٔ دوم میلادی و یک سکهٔ نقرهٔ بریده‌شده از امپراتور هونوریوس) به یک مرکز محصور وایکینگی با استحکامات چوبی و سنگی را نشان می‌دهد. یافته‌های معماری شامل نخستین پلان‌های خانه از عصر وایکینگ در ولز است. بقایای جانوری و محیطی، اقتصاد دامداری و چشم‌انداز دیرینه را بازسازی می‌کنند. هشت تدفین انسانی با تحلیل‌های ایزوتوپی و DNA باستانی، اطلاعات بی‌نظیری دربارهٔ سلامت، خاستگاه، مهاجرت و وجود برده‌داری فراهم کرده‌اند که بازسازی چهرهٔ چهار تن از آن‌ها نیز انجام شده است. مجموعهٔ عظیم آثار اوایل قرون وسطی در شش گروه اصلی طبقه‌بندی می‌شود: اقلام تجاری (نقرهٔ قطعه‌شده، وزن‌های سربی، سکه‌های آنگلوساکسون و کارولنژی) که نقش لنبدیرگوچ را به‌عنوان دروازهٔ تجارت دریای ایرلند اثبات می‌کند؛ اقلام شخصی با تلفیق سبک‌های بومی، ایرلندی، آنگلوساکسون و اسکاندیناویایی؛ ظروف پذیرایی (شیشه‌های وارداتی، مهره‌های بازی)؛ لوازم خانگی (سفال، سنگ آسیاب، ابزار آهنی)؛ سلاح‌ها (تبر، نیزه، اتصالات شمشیر)؛ و شواهد صنایع محلی (کارگاه فلزکاری با بوته و قالب، ریسندگی و بافندگی، کار با شاخ و استخوان). کشف گنجینه‌ای از حلقه‌های بازوی نقرهای در نزدیکی محوطه، بر ابعاد سیاسی و اقتصادی این مرکز قدرت در پادشاهی گوئینِد افزوده است.