دانلود فایل سکه‌های برجستهٔ بزرگ امپراتوری روم پروپاگاندای خصوصی حمایت زنان و گفتگوی تصویری در اوایل امپراتوری

این نوشتار، گزیده‌ای ۲۳۷ نکته‌ای دربارهٔ پنج سکهٔ برجستهٔ بزرگ باقی‌مانده از اوایل امپراتوری روم (تازا فارنزه، بشقاب آکویلیا، جماع آگوستئا، گراند کامه دو فرانس، و قطعهٔ کامهٔ کالیگولا و روما) است. بحث با این نظریهٔ محوری آغاز می‌شود که این آثار یک گروه مرجع منسجم را تشکیل می‌دهند و با یکدیگر «در گفتگو» بوده‌اند. برخلاف هنر عمومی امپراتوری، این سنگ‌های قیمتی تراش‌خورده ابزار «پروپاگاندای خصوصی» بودند که توسط زنان خاندان امپراتوری (لیویا، آگریپینای بزرگ و آگریپینای کوچک) برای پیشبرد موقعیت همسران و پسرانشان و تحکیم مشروعیت دودمانی سفارش داده می‌شدند. این مطالعه با رویکردی فمینیستی، ظهور این رسانه را با آگوستوس و ناپدید شدن آن را با پایان دودمان خولیو-کلودین پیوند می‌زند. شمایل‌نگاری پیچیدهٔ این آثار، شامل الوهیت‌سازی امپراتور، تمثیل‌های پیروزی و صحنه‌های جانشینی، به‌عنوان «زمینهٔ آزمایش» برای زبان بصری امپراتوری واکاوی می‌شود. تکنیک‌های تراش سنگ‌های لایه‌لایه (ساردونیکس و اونیکس)، مهارت هنرمندان هلنیستی، تاریخچهٔ مالکیت این اشیای لوکس، و احیای کوتاه‌مدت این سنت در قرن چهارم میلادی نیز مورد بررسی قرار می‌گیرد.