دانلود فایل تاریخ هنر مشارکتی مجموعه‌های منطقه‌ای پس از 1945 و شبکه‌های پژوهشی

این نوشتار، گزیده‌ای ۱۲۲ نکته‌ای دربارهٔ شبکه‌های پژوهشی منطقه‌ای، همکاری دانشگاه و موزه، و مجموعه‌های هنری عمومی پس از ۱۹۴۵ در بریتانیاست. بحث با نقد مدل مرکز-پیرامون در تاریخ هنر و تأکید بر ارزش مجموعه‌های منطقه‌ای به‌مثابه سرمایه‌ای فرهنگی اغلب پژوهش‌نشده آغاز می‌شود. دو شبکهٔ اصلی، یعنی گروه پژوهشی «نقاشی پس از جنگ در مجموعه‌های منطقه‌ای» (شبکهٔ هنر بریتانیا) و «مقالات هنر میدلندز» (MAP) در دانشگاه بیرمنگام، به‌عنوان نمونه‌های شاخص همکاری میان دانشگاه‌ها، گالری‌های شهری و موزه‌ها بررسی می‌شوند. سه روش‌شناسی پژوهشی (ممیزی انبوه داده‌ها، پژوهش عمیق شیءمحور و پژوهش تک‌نگاشتی) و مدل نوآورانهٔ «پژوهشگر جای‌گرفته» تشریح می‌شود. تمرکز ویژه‌ای بر آشکارسازی تاریخ‌های پنهانِ نژاد، جنسیت، طبقه و تمایلات جنسی در مجموعه‌های منطقه‌ای و بازنمایی هنرمندان به‌حاشیه‌رانده‌شده (از جمله هنرمندان رنگین‌پوست، زنان، طبقهٔ کارگر و هنرمندان کوئیر) وجود دارد. در نهایت، اصول مشارکت عادلانه و پایدار، تأثیر سیاست‌های تأمین مالی منطقه‌ای، و چشم‌انداز آیندهٔ تاریخ هنر مشارکتی به‌عنوان روشی برای دموکراتیزه کردن دانش و توانمندسازی جوامع محلی ترسیم می‌شود.