دانلود فایل خویشتن در برابر خشونت روایتپردازی ناپرهیزکاری در شرح حالهای کلمبیایی

این نوشتار، پژوهشی در باب مفهوم «پیرنگ‌بندی ناپرهیزکاری» در چهار شرح حال کلمبیایی با تکیه بر کتاب Emplotting Nonviolence in Colombian Autobiographies (خوان کامیلو بریگارد، ۲۰۲۶) است. این اثر با تحلیل روایت‌های خود-نوشتِ سه کنشگر اجتماعی از حاشیه‌های قدرت (بریچا، کاسترو و ولاندیا) و یک رئیس‌جمهور پیشین (اوریبه)، نشان می‌دهد که چگونه ساختارهای روایی و ژانرهای ادبی (همچون رئالیسم اسطوره‌ای، تراژدی قومی، خود-مردم‌نگاری و تراژدی کلاسیک) می‌توانند به‌مثابه کنشی سیاسی برای بازنمایی «خودِ ناپرهیزکار» یا توجیه خشونت به کار روند. کتاب با رویکردی میان‌رشته‌ای (روایت‌شناسی، مطالعات حافظه، فلسفهٔ اخلاق و صلح‌پژوهی) تناقض‌های درونی ناپرهیزکاری را می‌کاود و بر ضرورت شنیدن صداهای خاموش‌شده به‌عنوان بنیاد صلح تأکید می‌ورزد. در نهایت، این اثر نه‌تنها تحلیلی ادبی، که مانیفستی برای زمانه‌ای است که در آن ناپرهیزکاری می‌بایست از انتزاع به پراکسیس روزمره تبدیل شود.