دانلود فایل لامینای دندانی انسان از تحلیل جنینی تا بازآوری رویش مجدد با تکیه بر زیست‌شناسی تطبیقی مهندسی بافت و هوش مصنوعی

لامینای دندانی، نوار اپیتلیالی جنینی، منشأ تمامی دندان‌های شیری و دائمی است، اما در انسان به‌عنوان گونه‌ای دودندانی (Diphyodont) پس از تکامل دندان دائمی تحلیل رفته و تنها بقایایی خفته به نام بقایای لامینای دندانی (DLRs) از خود بر جای می‌گذارد. در مقابل، جانوران چندباررویش (Polyphyodont) مانند کوسه‌ها و خزندگان، لامینای دندانی را به‌عنوان زیست‌بومی دائمی از سلول‌های بنیادی اپیتلیالی حفظ می‌کنند و پیوسته دندان‌های جدید می‌سازند. مطالعه تطبیقی این دو سرنوشت متفاوت پرده از آن برداشته که DLRs انسانی هنوز نشانگرهای بنیادینگی نظیر Sox2، Lgr5 و Gli1 را بیان کرده و ظرفیت نهفته برای تشکیل دندان نسل سوم را داراست. تحلیل لامینا در انسان فرآیندی فعال شامل گذار اپیتلیال-مزانشیمی (EMT) با واسطه فاکتورهای SLUG/SNAIL و خاموش‌سازی مسیرهای تکثیری Wnt و Shh است. راهکارهای احیای این پتانسیل شامل خنثی‌سازی مهارکننده‌هایی چون USAG-1 با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، مهار مسیرهای EMT، فعال‌سازی موضعی مسیرهای Shh و Wnt، و ساخت اندام‌گونه‌های دندانی از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی (iPSCs) در داربست‌های هوشمند می‌باشد. در این مسیر، هوش مصنوعی و پردازش تصویر نقش محوری در تشخیص و مکان‌یابی دقیق DLRs، غربالگری داروهای فعال‌کننده، مدل‌سازی الگوهای خودسازمان‌دهی جوانه دندانی، و هدایت بلادرنگ مداخلات کم‌تهاجمی ایفا می‌کنند. تلفیق زیست‌شناسی تکاملی، مهندسی بافت و فناوری‌های دیجیتال، چشم‌انداز رویش مجدد دندان در انسان را از یک رؤیا به یک هدف علمی دست‌یافتنی تبدیل کرده است.

تایپ شده در قالب PDF